Badania naukowe nad łuszczycą

Naukowcy starają się dowiedzieć, jak formują się komórki, aby utworzyć zdrową skórę. Jednocześnie inni badacze analizują komórki i mechanizmy, które powodują zmiany łuszczycowe na skórze. Jeżeli którykolwiek z tych mechanizmów może zostać przerwany, naukowcy mogą odnaleźć sposób, aby zapobiec procesowi chorobowemu.

Znaczny postęp został poczyniony w rozumieniu dziedziczności łuszczycy. Pewna liczba genów zaangażowanych lub podejrzewanych o powiązanie ze schorzeniem została już znaleziona. W chorobie wieloczynnikowej (wiążącej się z genami, środowiskiem i innymi czynnikami), wariacje w obrębie jednego lub wielu genów, mogą powodować zwiększone ryzyko zachorowania na tę dolegliwość. Naukowcy kontynuują badania nad genetycznymi aspektami łuszczycy, a niektóre badania obejmują układ nerwowy i próbują odnaleźć geny odpowiedzialne za obwody neuronowe powodujące swędzenie.

Odkąd odkryto, że stan zapalny w schorzeniu jest wywoływany przez limfocyty T, badacze opracowują nowe metody leczenia łuszczycy, wyciszające reakcje systemu immunologicznego w skórze. Wśród nich znajdują się terapie, które blokują aktywność limfocytów T lub blokują cytokiny (białka indukujące stan zapalny). Jeżeli naukowcy odnajdą sposób, aby skierować leczenie tylko na reakcje układu immunologicznego powodujące łuszczycę, nie dotykając reszty układu immunologicznego, powstałe terapie mogą pomóc pacjentom z tym schorzeniem, jak również osobom z innymi chorobami autoimmunologicznymi.

Badania naukowe sugerują, że osoby dotknięte łuszczycą skóry, zwłaszcza ciężkimi jej przypadkami, mogą mieć zwiększone ryzyko problemów z układem krążenia. Mogą być też bardziej podatne na otyłość, wysokie ciśnienie krwi i cukrzycę. Naukowcy próbują określić przyczyny tych powiązań i sposób najlepszego leczenia choroby u pacjentów.